جنگل های حرا

 جنگلهای مانگرو اکوسیتمهای کاملا ویژه ای هستند که اجتماعات گیاهی و جانوری آنها در ارتباط با شرایط خاصی می تواند شکل گیرد.جنگلهای حرا جنوب ایران در نوار ساحلی خایج فارس و دریای عمان آخرین پراکنش جنگلهای مانگرو در جنوب شرقی آسیا به شمار میروند. این جنگلها از یک یا گاهی دوگونه مانگرو تشکیل شده و فراوان ترین گونه آن حرا است که در منطقه حفاظت شده حرا به تنهایی حضور دارد. جذر و مد آب دریا در سواحل که بطور موزون و مستمر هر روز انجام می شود در شکل گیری تنوع حیات این اکوسیستم نقش اساسی دارد.منطقه حفاظت شده حرا که در تنگ خوران بین جزیره قشم ، سواحل حوزه بندر خمیر و در مصب و دلتای رودخانه مهران قرار گرفته از سال 1351 انتخاب و تحت حفاظت قرار گرفته است .مناطق تحت پوشش حرا که در اصطلاح خور نامیده مى‌شود، ‌ عمق آب از ۳ متر تجاوز نمى‌کند و جنس خاک نیز بسیار شور است و بافت سنگین و قلیایى دارد. املاح موجود در خاک نیز عمدتاً از کلرید سدیم و کلرورهاى سدیم و منیزیم تشکیل شده‌اند. با توجه به کیفیت و جنس خاک تصور مى‌رود که درختان مزبور فقط در چنین شرایطى مى‌توانند رشد و نمو کنند.

 

 

درختان حرا آب شور دریا را شیرین کرده و از آن تغذیه مى‌کنند. این درختان یک دورهٔ رویشى منظم دارند و معمولاً در اواخر تیرماه و اواسط مردادماه به گل مى‌نشینند و میوه مى‌‌دهند. گل آن‌ها زرد روشن است و میوهٔ آن‌ها شیرین و گواراست. میوهٔ‌ این درختان بادامى شکل است و پس از مدتى بر روى پایهٔ‌ مادرى شکفته شده و دانهٔ‌ آن جوانه مى‌زند و سپس به داخل آب مى‌افتد. جریان شدید امواج، بذر گیاه را به نواحى کم‌تحرک‌تر دریا مى‌برد. بذر حرا پس از تثبیت بر روى لایه‌هاى خاک دریا، رشد و نمو مى‌کند. در فاصلهٔ بین قشم و بندر خمیر، جریان امواج بسیار اندک است و بدین جهت، اکثر بذرها در همین نواحى رشد مى‌کنند

 

منبع:جغرافیای ایران

/ 0 نظر / 34 بازدید